تبلیغات
ArtBook

ArtBook
کتاب هنر


"بلیك ادواردز" فیلمساز بلندآوازه سینما در سن 88 سالگی درگذشت. این خبری بود كه برای مخاطبان سینما، به‌ ویژه علاقه‌مندان به شخصیت "بلیك ادواردز" و سینمای خاص او، كه هربار با شنیدن و یا با حك شدن نامش به عنوان كارگردان روی یك فیلم، در موجی از شادی و هیجان و خاطرات شیرین غرق می‌شدند، یك فاجعه محسوب می‌شد. "ادواردز" فیلمساز و هنرمندی بود كه نیازی به معرفی و تعریف از او نیست. همه مخاطبان سینما، با نام و سینمای او به خوبی آشنا هستند؛ فیلم‌های «صبحانه در تیفانی»،
«مجموعه پلنگ صورتی»، «مسابقه بزرگ»، «پارتی»، «ده»، «ویكتور ویكتوریا»، «سانست» و.. این فیلم‌های درخشان و خاطره‌ انگیز كه پر از شوخی‌های لذت بخش و مفرح هستند، روزها، ماه‌ها و بهترین سال‌های زندگی ما را ساختند.

"ادواردز" برای ما رویاها را ساخت. شیوه فیلمسازی او همانند فیلمسازان بزرگی همچون "هاواردهاكس" و "بیلی وایلدر" كه كمدی‌سازان قهاری بودند، متفاوت و خاص بود. "ادواردز" خالق یك سری فیلم‌های كمدی است كه لمس كردن جنس آنها همواره تازگی دارد و تجربه‌ای نو و فراموش نشدنی است. یكی از نخستین فیلم‌های مهم "ادواردز" كه در آن با بازیگران مطرحی همچون "كری گرانت" و "تونی كورتیس" همكاری داشت، «Operation Petticoat » (1959)، نام دارد كه فیلمی است درخشان و كمتر دیده شده كه سرشار از موقعیت‌های خنده‌دار و شوخی‌های بامزه است.

داستان فیلم در سال‌های آغازین جنگ دوم جهانی می‌گذرد كه در آن شاهد زندگی خدمه یك زیردریایی هستیم؛ "ادواردز" با ساخت این فیلم موفق می‌شود با رهبری كردن بازیگران عالی خود، آن هم در فضای محدود یك زیردریایی، صحنه‌های خنده‌دار و دیدنی را به تصویر بكشد و مهم‌تر از هر چیز، سبك و هویت خود را ورای فیلم بروز دهد. موفقیت بعدی "ادواردز" با فیلم «صبحانه در تیفانی»(1961)، شكل گرفت كه از به یادماندنی‌ترین و سرزنده‌ترین آثار او و سینمای آمریكا به حساب می‌آید. «صبحانه در تیفانی» با حضور خاطره‌ انگیز "ادری هپبرن" در كنار "جورج پپارد" یكی از فیلم‌های نمونه ساخته شده درباره نیویورك و زندگی نیویوركی نیز هست. «صبحانه در تیفانی» فیلمی درخشان یا فضایی شیرین و صمیمی درباره زندگی «هالی» (هپبرن) و آشنایی‌اش با یك نویسنده «پل» (پپارد) است.

اگر همه لحظه‌های فیلم را كنار بگذاریم، آن صحنه پایانی زیبا به همراه باران را هرگز نمی‌توان از یاد برد. "ادواردز" در سال 1962، فیلمی به نام «روزهای شراب و گل سرخ» را كارگردانی كرد كه اثری است واقع‌گرایانه و تلخ از زندگی یك زوج، با بازی "جك لمون" و "لی ارمیك"، كه معتاد به الكل هستند.

"ادواردز" پس از ساخت این فیلم متفاوت، بار دیگر به سراغ ژانر مورد علاقه خود رفت و در سال 1964، فیلم «پلنگ صورتی» را ساخت. اینجا شاهد یكی از بهترین آثار سینمایی "ادواردز" هستیم. او در واقع با فیلم «پلنگ صورتی» به عنوان یك كارگردان شاخص سینمای كمدی شناخته شد. "ادواردز" با این فیلم موفق شد بهترین لحظات، موقعیت‌ها و شوخی‌ها را خلق كند و از طرفی باعث شد كه یكی از معروف‌ترین و جذاب‌ترین شخصیت‌های تاریخ سینما به‌ وجود بیاید؛ "بازرس كلوزو" با بازی دیوانه‌وار و حیرت انگیز "پیترسلرز" آنقدر موثر و دلنشین بود كه آغازگر همكاری و شكل گرفتن یك زوج مطرح سینمایی باشد.

همكاری "ادواردز" و "پیترسلرز" در واقع از مشهورترین و خاص‌ترین همكاری‌های تاریخ سینما به شمار می‌آید. یكی دیگر از خصایص مهم و تاثیرگذار فیلم «پلنگ صورتی»، موسیقی زیبا و شگفت‌انگیزی است كه توسط "هنری منسینی" خلق شد.

موسیقی خاطره انگیز و شاهكاری كه كاملا با فضا و شخصیت "بازرس كلوزو" همخوانی داشت. موفقیت فیلم «پلنگ صورتی» باعث گردید كه "ادواردز" دنباله‌ای بر فیلم را كارگردانی كند؛ «تیری در تاریكی» كارگردانی خوب و حرفه‌ای او را بیش از پیش به اثبات رساند و با حضور "پیترسلرز" سلاطین بی‌چون و چرای این فیلم بودند. ریتم و زمانبندی خوب فیلم، شخصیت‌های جذاب به همراه شوخی‌ها و موقعیت‌های طنز پی در پی تا انتهای فیلم لحظه‌ای نمی‌ایستد. «تیری در تاریكی» در كنار فیلم «بعضی‌ها داغشو دوست دارن» شاهكار "بیلی وایلدر"، از بهترین كمدی‌های تاریخ سینما به حساب می‌آید. موفقیتی كه «پلنگ صورتی» برای "ادواردز" به ارمغان آورد و محبوبیتی كه نزد مخاطبان به دست آورد، باعث گردید كه "ادواردز" دنباله‌های دیگری بر فیلم‌های «پلنگ صورتی» را كارگردانی كند: «بازگشت پلنگ صورتی»(1975)، «پلنگ صورتی دوباره ضربه می‌زند» (1976)، «انتقام پلنگ صورتی»(1978)، «ردپای پلنگ صورتی»(1982)، «نفرین پلنگ صورتی»(1983) و در نهایت «پسر پلنگ صورتی»(1993)، كه بیش از هر چیز نشان از علاقه مفرط «ادواردز» به این مجموعه خاطره انگیز و باشكوه را دارد.

"ادواردز" در سال 1965 كمدی موفق دیگری با همكاری زوج جذاب "جك لمون" و "تونی كورتیس" را كارگردانی كرد كه فیلمی است به سبك كمدی‌های بزن بكوب و شلوغ كه با خود شوخی و خنده می‌آورد و هنوز تماشای آن تازگی دارد. سپس یكی دیگر از شاهكارهای "ادواردز" در سال 1968 شكل گرفت؛ «پارتی» بار دیگر با حضور دیوانه‌وار "پیترسلرز" دنیایی از شادی و خنده را به ارمغان آورد. پس از این،" ادواردز" در سال 1971، تماشاگران را به دنیای غرب وحشی برد و این‌ بار شوخی‌ها و لحظات طنز را به سبك خود در قالب یك فیلم وسترن به نمایش گذاشت.

"ویلیام هولدن" نقش كابوی پیری را بازی می‌كند كه در آرزوی به دست آوردن یك مزرعه در مكزیك به سرمی برد. در دهه 70، "ادواردز" نتوانست موفقیت فیلم‌های دهه 60 خود را تكرار كند. او در این دهه با چند شكست پی در پی مواجه بود. اما در دهه 80 با ساخت فیلم‌های خوبی مانند «ده»، «ویكتور ویكتوریا»، «سانست» و فیلم «به‌طور سطحی» بازگشت موفقیت آمیزی داشت. فیلم‌های پایانی "ادواردز" آن هم در هفتمین دهه زندگی‌اش هنوز باطراوت و سرزنده بودند كه این نشان از عشق او به سینما و نبوغ بی‌پایان این استاد مسلم فیلمسازی بود.




طبقه بندی: بزرگان سینمای ایران و جهان، سینما،
[ پنجشنبه 18 خرداد 1391 ] [ 08:41 ب.ظ ] [ حسین مهرعلی ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ
لینک های مفید
لینک دوستان
صفحات جانبی
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب